جنگ قدرت - برکناری پاسدارجنایتکار رادان

 

احمدرضا رادان از سرکردگان جنایتکار قوای سرکوبگر رژیم و جانشین احمدی مقدم فرمانده کل نیروهای انتظامی آخوندی از کار برکنار شد.
برکناری رادان طی حکمی از جانب احمدی مقدم که در آن پاسدار حسین اشتری را به عنوان جانشین خود معرفی کرد صورت گرفت.
رادان تا سال۸۷سرکرده نیروی انتظامی تهران بزرگ بود و سپس به جانشینی نیروی انتظامی رژیم ترفیع پیدا کرد.
پاسدار رادان از مهره های سرکوبگر بدنام رژیم آخوندی است که جنایتهایی هم چون اجرای طرحهای به اصطلاح امنیتی جهت سرکوب زنان و جوانان میهن مان تحت عناوینی هم چون «مبارزه با بد حجابی» یا «جمع آوری اراذل و اوباش» را در کارنامه خود دارد. پاسدار رادان نقش اصلی را در جنایتهای رژیم در سرکوب قیام سال۸۸ از جمله در شکنجه گاه کهریزک و به شهادت رساندن چند تن از قیام کنندگان در این شکنجه گاه داشت.
در حکم احمدی مقدم هیچ توضیحی درباره علت برکناری رادان داده نشده است. پاسدار حسین اشتری که جای رادان را می گیرد، از مهره های اطلاعاتی رژیم آخوندی می باشد. همچنین سمت بعدی رادان نیز در حکم احمدی مقدم مشخص نشده است.

هجوم لوله‌های گاز به "نقش رستم"

 

 

 

 

ایسنا ـ ۲۳ بهمن ماه سال گذشته به‌دنبال حفاری شرکت گاز در حريم درجه‌ی يک نقش رستم در شهرستان مرودشت، سازه‌ای ناشناس در مسير خط لوله‌ی گاز کشف شد.

 

سازه‌ای که نتوانست توجه مسوولان ميراث فرهنگی را برای توجه يا دست‌ کم بررسی و کاوش، جلب و توقف کار شرکت گاز را برای مدتی به‌دنبال داشته باشد. اين روزها ماشين‌های سنگين شرکت گاز به نزديک‌ترين نقطه‌ی نقش‌ رستم رسيده‌اند و اجرای طرح ملی برای انتقال گاز از جنوب به شمال کشور را ادامه می‌دهند.

طرح انتقال گاز در حريم نقش رستم

 

يک باستان‌شناس در شهرستان مرودشت - مرتضی همايون - در يادداشتی با عنوان «غروب توسعه پايدار در آخرين نفس‌های نقش رستم» که آن را در اختيار خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) قرار داده، با اعتراض به بی‌توجهی متوليان ميراث فرهنگی در استان فارس به وضعيت محوطه‌ی تاريخی «نقش‌رستم» آورده است: «از نشانه‌های کشورهای توسعه‌نيافته يا در حال توسعه‌ی جهان سوم، بی‌توجهی به توسعه‌ی پايدار و استفاده از سرمايه‌های باستانی برای کسب درآمد پايدار و قربانی شدن آن توسط طرح‌های عمرانی با بازده زمانی اندک بوده است.

 

از ديرباز يکی از گذرگاه‌هايی که هميشه در طول هزاره‌ها مورد توجه و اهميت بوده و در هر دوره‌ای به آن افزوده شده و گاه مورد دستبرد قرار گرفته است، گذرگاه منحصربه‌فرد «نقش رستم» در مرودشت است که به‌دليل موقعيت خاص خود تا کنون ارزش خود را از دست نداده است.

 

در گذشته تنها مسير شاهی که بی‌ارتباط با موقعيت و ارزش باستانی اين محوطه نبوده، از اين معبر تاريخی تا زمان حال می‌گذشته است که متأسفانه در عصر حاضر فقط با توجيه طرح‌های عمرانی، شاهد هستيم گاهی با مجوزهای صادرشده از سوی سازمان ميراث فرهنگی که خود به‌نوعی متولی و سرپرست اين‌گونه مجموعه‌های بی‌سرپرست و جداافتاده در منظر توسعه پايدار است، شايد تحت فشار وزارتخانه‌های ديگر، روبه زوال و تخريب جبران‌ناپذير، قرار گرفته است.

 

ابتدا به بهانه‌ی گسترش جاده و دو بانده کردن مسير جاده‌ی شيراز - اصفهان که آثار جبران‌ناپذيری بر روند تخريب محوطه باقی گذاشته است، سپس طرح‌های گازرسانی - که دل هر انسان دلسوزی فارغ از نظر کارشناسی را به درد می‌آورد - پس از آن اجرای خط آهن توسط دولت نهم که فقط با تلاش گروهی از کارشناسان و دوستداران ميراث به مقدار کمی جابه‌جا شد، اما در نهايت بر روند تخريبی مجموعه بی‌تاثير نبوده و نخواهد بود.

 

خطوط جديد انتقال برق نيز که برخلاف تعهد وزارت نيرو و شرکت‌های برق‌رسانی عملا مانند طناب داری بر گردن اين مجموعه هر روز تنگ‌تر و مجالی بر حريم منظری «نقش رستم» باقی نگذاشته است.

 

در نهايت، در آخرين اقدام غيرمسوولانه و کاشناسانه می‌توان به اجرای طرح ديگری توسط شرکت گاز اشاره کرد که نه‌تنها در چندماه گذشته با تخريب سازه‌ای در نقش رستم بر صدر اخبار قرار گرفت، بلکه به تعهد خود مبنی بر انتقال مسير از حريم اين اثر نيز عمل نکرد. اين اقدامات همه در زير چتر نظارت و با تأييد و مجوزهای سازمان ميراث فرهنگی انجام گرفته است.»

 

همايون در ادامه‌ی يادداشت خود با طرح اين پرسش که «تا کجا می‌توان به بهانه‌ی طرح‌های عمرانی، پا را بر گردن محوطه‌ای تکرارناشدنی مانند نقش رستم نهاد گذاشت و چشم روی فجايع، آثار و عواقب اين‌گونه طرح‌ها بست و شاهد آخرين نفس‌های نقش رستم که اسرار هزاره‌ها را در خود دارد، بود؟» آورده است: «چرا نبايد به عوض توجيه، سعی در انتقال مسيرهای عمرانی به مناطق کم‌خطرتر کرد که هم طرح‌های عمرانی به سرانجام برسد و هم خطری بيش از اين محوطه‌های ارزشمند را که تکرارناشدنی هستند را تهديد نکند؟»

پلیس دختر و پسرهایی که ویدئوی رقص آنها با آهنگ فارل در اینترنت منتشر شده بود بازداشت کرد

پلیس دختر و پسرهایی که ویدئوی رقص آنها با آهنگ فارل در اینترنت منتشر شده بود بازداشت کرد 

"روحانی چیزی جز یک عروسک خیمه شب بازی نیست"

 

 

"حسن روحانی علیرغم ظاهر دوستان ای که به غرب نشان داده چیزی جز یک عروسک خیمه شب بازی از سوی رهبری مذهبی ایران نیست. او یک سیاستمدار باهوش است. در دوره او اعدام شهروندان ایرانی به شکل قابل توجهی بالا رفته است و آزادی های آنها به شکل سیستماتیک نقض شده است..." این بخشی از سخنان ویمکو اِستِر (سخنگوی بنیاد درهای باز هلند) در لاهه بود.

او که در نشستی درباره نقص آزادی اقلیت های مذهبی در ایران سخنرانی می کرد گفت که بنا بر اطلاعات رسیده به آنها کلیساها در تهران مجبور شده اند که از برنامه های خود به زبان پارسی خودداری کنند و تنها به جامعه ارمنی برنامه ها را ارائه کنند.

ویدئو: شبکه ایرانیان هلند

اعتراف به آزادی‌کُشی همچون ماهيت واقعی جمهوری اسلامی، شکوه ميرزادگی

شکوه ميرزادگی

 

از يک چشم‌انداز حقوق بشری می‌توان ديد که سخنان صريح مصباح يزدی درباره‌ی ضرورت آزادی‌کشی و، متقابلاً، سکوت وابستگان به حکومت، که آشکارا تأييدی غير مستقيم بر آن سخنان اوست، بيان روشن و کاملی است از ماهيت و چگونگی واقعی حکومت اسلامی مسلط بر سرزمين‌مان: حکومتی ضد حقوق بشری، ضد تمدن، و منکر تحول شگرف انسان از قرون وسطا تا به روزگار کنونی چند روزی است که همه جا سخن از گفته های اخير آيت الله مصباح يزدی درباره ی «آزادی» است. چکيده ی سخن او آن است که آزادی بتی است ساخته شده به دست آمريکا که، برای حفظ اسلام، شکستن و نابودی آن، حتی به قيمت از دست دادن جان، ضروری بوده و در اين مورد «تقيه» (دروغ و پنهان کاری شرعی) حرام است. اما، شگفت انگيز است که می بينيم نشريات و افراد مختلف، از اصول گرا گرفته تا اصلاح طلب طرفدار حکومت، يا گفته های او را بدون ابراز هرگونه نظری نقل می کنند و يا، اگر اظهار نظر مخالفی هم در ميان باشد، بيشتر بصورت نقل و يادآوری سخنان آيت الله خمينی و جمله ی معروف (و البته دروغين) او است مبنی بر اينکه «ميزان رای ملت است». يعنی کسی هنوز در برابر سخنان آزادی کُش و اعلام صريح جنگ با آزادی از جانب اين آيت الله موضع صريحی اتخاذ نکرده است. شوخی نيست؛ اين تماشای جماعتی است برخاسته از اعماق قرون وسطا که از ميانه ی قرن بيستم برخاسته و در بيست و يکمين قرن گوينده و تصديق کننده ی سخنانی هستند که در ذهن هيچ انسان متمدن امروزی نمی گنجد.
از يک چشم انداز حقوق بشری می توان ديد که سخنان صريح مصباح يزدی درباره ی ضرورت آزادی کشی و، متقابلاً، سکوت وابستگان به حکومت، که آشکارا تأييدی غير مستقيم بر آن سخنان اوست، بيان روشن و کاملی است از ماهيت و چگونگی واقعی حکومت اسلامی مسلط بر سرزمين مان: حکومتی ضد حقوق بشری، ضد تمدن، و منکر تحول شگرف انسان از قرون وسطا تا به روزگار کنونی. 

آزادی در دنيای امروز

بر پپشانی نوشت اعلاميه ی جهانی حقوق بشر، يعنی سندی که تا اين زمان و اکنون آخرين دستاورد انسان در راستای بهتر زيستن و تصديق «حيثيت و کرامت» او ست، تاکيد شده که «حقوق برابر و سلب ناشدنی تمامی اعضای خانواده بشری» اساس آزادی، عدالت و صلح در جهان است.
سپس، کل اعلاميه بارها و بارها به اهميت «آزادی» در جهات مختلف زندگی شخصی و اجتماعی همه ی انسان ها، با هر مذهب و مرام و عقيده و فرهنگ، تاکيد کرده و حضور و اهميت آن را ضامن بلاترديد حيثيت و کرامت انسان شناخته است.
از آنجا که تمامی کشورهای متمدن و مدعی تمدن جهان زير اين اعلاميه را امضا کرده اند، می توان دريافت که اکنون اگر حکومتی، با هر نوع ايدئولوژی، با هر نوع فرهنگ و سنت، يا هر پشتوانه ی مذهبی و غير مذهبی، به جنگ با آزادی بر خيزد، و يا آزادی هايی را که حق هر انسان امروزی است نابود کند، و يا حتی در راه رسيدن به آن سد ايجاد کند، بی هيچ ترديد فاقد هرگونه قابليت يا حقانيت يا مشروعيت برای ادامه ی حکومت خويش است.
چنين حکومت آزادی کشی را با عناوينی چون استبدادی يا ديکتاتوری مشخص می کنند. اما ديکتاتوری ها، با اينکه همگی مخالف آزادی اند، در عين حال، تفاوت های زيادی نيز با يکديگر دارند. در اين رابطه دو نمونه در جهان امروز مشخص تر از همه هستند: ديکتاتوری هايی که، در عين سلب و محو آزادی مردم، علاقه دارند کشور ِ زير سلطه شان با آخرين پديده های پيشرفته جهان، چه از لحاظ اقتصادی و چه در زمينه های فرهنگی، اداره شود، و ديکتاتوری هايی که مردم زير سلطه شان را نه تنها از لحاظ آزادی های سياسی محدود می کنند بلکه از برقراری همه ی ملاحظات مربوط به فرهنگ و آشنايی با مبانی حقوق بين المللی نيز باز می دارند و آن ها را محکوم می کنند که تنها در محدوده ی تنگ آنچه که حکومت برايشان تعيين می کند زندگی کنند. بقيه ی انواع ديکتاتوری ها در بين اين دو گروه قرار دارند.
در اين ميان می توان بسادگی ديد که بدترين نوع ديکتاتوری، که همه ی اين ويژگی ها را در خود دارد، ديکتاتوری مذهبی است؛ چرا که در حوزه ی اينگونه حکومت، وسعت «ممنوعه ها» و شدت سرکوب آزادی مردمان در عمل و گفتار بيش از هر نوع ديگر ديکتاتوری قابل مشاهده است. 

انکار آزادی کشی؛ همچون راهی برای گريز از مجازات

در اين ميان يک نکته جالب و تأمل برانگيز است: به دليل تلاش های چند دهه ای فعالان حقوق بشر، و نيز آگاهی يافتن مردمان کشورهای پيشرفته بر آنچه در ديکتاتوری ها می گذرد و، در نتيجه، بالا گرفتن فشار افکار عمومی در اين کشورها بر دولت ها در راستای قطع ارتباط سياسی و اقتصادی با کشورهای ناقض حقوق بشر، امروزه کمتر ديکتاتور يا حکومتی ديکتاتوری وجود دارد که آشکارا به آزادی ستيزی خود اعتراف کند. يعنی ديکتاتورها و ديکتاتوری ها مرتباً در حال جا انداختن اين دروغ و فريب بزرگ اند که هرچه می کنند به صلاح مردم يا کشور و يا ايدئولوژی خاصی است که اساس حکومت شان بر آن نهاده شده. بيشتر آنها مرتباً تاکيد می کنند که کاری به آرامش و سلامت و آزادی های مردم ندارند، و فقط خطا کارانی را که آزادی های مردم را مورد تهديد قرار می دهند، يا کسانی را که برای مردم مزاحمت ايجاد می کنند، و يا خرابکار به حساب می آيند مورد مجازات قرار می دهند. در واقع، اعلاميه ی جهانی حقوق بشر اين ديکتاتورها يا ديکتاتوری ها را ناگزير کرده است تا ماهيت واقعی عملکرد خود را به عناوين مختلف پنهان کنند تا در ليست مخالفان حقوق بشر قرار نگيرند.
به اين ترتيب، اينگونه ديکتاتور و ديکتاتوری ها، با انکار آزادی کشی خود، به قاتلی می مانند که منکر قتل می شود و تنها شواهد و مدارکی کاملاً مستند می تواند او را بر صندلی يک محکوم بنشاند. مثلاً، ديکتاتور پرقدرتی چون پينوشه، که هزاران هزار انسان را کشته بود، و ميليون ها دلار از اموال مردم را دزديده بود، تا آخرين سال زندگی اش حاضر نشد که به آن چه با مردمان اش کرده اعتراف کند. در همين قياس می توان ديد که وقتی يک ديکتاتور يا ديکتاتوری به آزادی کشی خود اعتراف می کند، حکم قاتلی را دارد که از همان لحظه ی اعتراف محکوم شناخته می شود و هيچ کسی، حتی وابستگان و طرفداران او، که معمولاً به خاطر منافع خود هميشه مدافع او هستند، ديگر نمی توانند او را «بی گناه» قلمداد کرده و يا بهانه ای برای دفاع از او داشته باشند. 

آزادی کشی هدف کل حکومت است

اگرچه سخنان آزادی ستيزی که مصباح يزدی بر زبان آورده اعلام مواضع رسمی حکومتيان نيست اما بديهی است که سکوت و نديده گرفتن اين سخنان از سوی تک تک مسئولين حکومت اسلامی مسلط بر سرزمين مان، اعم از بنياد گرا و اصلاح طلب و اعتدالی، آنها را در کنار او قرار داده و شريک اين جرم می کند.
در عين حال، فراموش نکنيم که مصباح يزدی يک شخص معمم ساده نيست. او خود يکی از ارکان مهم اين حکومت است، عضو مجلس خبرگان رهبری، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضو جامعه ی مدرسين حوزه ی علميه ی قم، رييس شورای عالی مجمع جهانی اهل بيت است. او کسی است که رهبر اين حکومت، سيدعلی خامنه ای، در موردش گفته است: «بنده نزديک به چهل سال است که جناب آقای مصباح را می شناسم و به ايشان، به عنوان يک فقيه، فيلسوف، متفکر و صاحب نظر در مسايل اساسی اسلام، ارادت قلبی دارم. اگر خدای متعال به نسل کنونی ما اين توفيق را نداد که از شخصيت هائی مانند علامه ی طباطبايی و شهيد مطهری استفاده کنند اما به لطف خدا اين شخصيت عزيز و عظيم القدر خلاء آن عزيزان را در زمان ما پرکرده است».
آيا در مباحث مربوط به حقانيت و مشروعيت حکومت ها جمع سخنان مصباح يزدی و رهبر حکومت اسلامی همان ضربه ی آخری نيست که اين حکومت را رسما ضد حقوق بشر و فاقد هرگونه حقانيت بين المللی برای اداره ی جامعه معرفی می کند؟
و آيا هنوز هم ممکن است که بکوشيم خود را فريب داده و اين مواضع ضد بشری را يا به حساب «بخشی از حکومت» و يا «شخص خاصی در حکومت» بگذاريم؟ آن کس که در برابر وقوع جنايت سکوت می کند، در هر جبهه ای که باشد، شريک آن جنايت است.

بازداشت الهام فراهانی و شميم نعيمی، دو شهروند بهايی، جهت اجرای حکم

بازداشت الهام فراهانی و شميم نعيمی، دو شهروند بهايی، جهت اجرای حکم

خبرگزاری هرانا – دو شهروند بهايی ساکن تهران به نام های الهام فراهانی، شميم نعيمی جهت اجرای حکم بازداشت شدند.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران، ماموران امنيتی روز يک شنبه ۲۱ ارديبهشت ماه يک مادر و پسر بهايی ساکن تهران را به نام‌های الهام فراهانی (نعيمی) و شميم نعيمی را جهت اجرای حکم بازداشت و به زندان اوين منتقل کردند.


قابل ذکر است الهام فراهانی به چهار سال حبس و شميم نعيمی به سه سال حبس تعزيری محکوم می‌باشند.
يکی از نزديکان اين دو شهروند بهايی به هرانا گفت: «صبح روز شنبه ماموران به منزل شميم مراجعه کرده تا او را دستگير کنند ولی چون منزل نبود قرار شد فردا برای جلب وی برگردند. صبح روز يکشنبه، شميم آماده شده بود که خودش را به زندان معرفی کند که ماموران دوباره به منزل وی آمدند و او را بازداشت کردند… ساعتی بعد، چند نفر از اعضای خانواده شميم برای خداحافظی با او به درب زندان اوين می‌روند که يک مامور ميايد و سراغ مادر شميم (الهام فراهانی) را می‌گيرد و می‌گويد شميم می‌خواهد با مادرش خداحافظی کند… به خانم فراهانی (مادر شميم) زنگ می‌زنند که خودش را به زندان اوين برساند ولی وقتی الهام به درب زندان ميايد وی را هم دستگير و برای اجرای حکم به زندان منتقل می‌کنند.»
ياداوری می‌شود عادل نعيمی، همسر الهام فراهانی و پدر شميم نعيمی از تابستان سال ۹۱ در زندان می‌باشد. نامبرده محکوم به ده سال حبس تعزيری می‌باشد.

An Innocent girl is waiting for the dead sentence

Mana Nistni

Read More

Families of political prisoners arrested and threatened

 

Intelligence and security forces rushed into the house of families of political prisoners who were beaten on black Thursday, and threatened them and arrested some of them, on Friday, April 26^th.

According to the report of Human Rights Activists News Agency (HRANA), the intelligence and security forces visited some families of prisoners who were affected on black Thursday and asked them for not having gathering in front of general persecutor’s office while threatening them.

In one case, the security forces rushed into the house of Yashar Darolshafa, the political prisoner of ward 350 of Evin prison, and arrested his brother, Kaveh Darolshafa. The family of Mr. Said Haery is another threatened family by security forces.

The security and intelligence forces threatened the family of Davar Hosseini, the other political prisoner of ward 350, through a phone call.

 

High execution rate by the Islamic Regime in Iran .

High execution rate

Iranian human rights officials believe the nation is doing the world a favor by executing drug addicts and dealers. (Reuters)

Iran has stepped up executions, and believes in doing so, it has earned the gratitude of mankind.
The Islamic republic's execution rate, which has soared to ghastly heights since self-described moderate Hassan Rouhani became president last year, should be viewed as a “positive marker of Iranian achievement,” according to the head of Iran’s Judiciary Human Rights Council.  
The world should view Iran’s executions and violent crackdowns as a “great service to humanity,” Mohammad Javad Larijani said this week, speaking at a Human Rights Council meeting.
Larijani said that while the world criticizes Iran’s government for an increased number of executions, it should be understood that the killings are a result of Iran’s aggressive clampdown of drug trafficking. Iran has had a long history of confronting drug trafficking, mostly due to its proximity and shared border with Afghanistan, the leading world producer of opium. 
More recently, with an unemployment rate of about 28 percent and inflation at 40 percent, Iran is reporting an increasing usage among its youth population.
By the country’s own numbers, two million Iranians are drug addicts, which would make the nation of 76 million the world's leader. Experts say factoring in recreational users would result in a much higher percentage.
In February, the United Nations human rights office called on Iran to halt executions after announcing that just in the first seven weeks of 2014, between 80 and 100 Iranians had been executed for minor crimes, a noticeable spike from months before.  
The UN acknowledged that the majority of these executions were in fact for drug-related offenses, but noted that these charges did not meet international law standards for which the death penalty may be implemented.
The report said a handful of Iranians were executed in secret and at least seven were executed in public this year.
Larijani also accused Western governments and leaders of “involvement with the vast drug networks” and “benefiting from their enormous revenues for political, offensive, and even terrorist activities.”
Rouhani, who took office in August, ran his campaign on promising the Iranian people reforms, specifically emphasizing social and economic improvements.
More than 400 Iranians have been executed only since Rouhani took office, according to the Iran Human Rights Documentation Center. In 2013, there were 624 executions

 .

PLEASE DO NOT LET REYHANEH JABBARI BE HANGED. SHE CAN BE HANGED IN THE NEXT FEW DAYS.

Please share this , Another innocent Persian's life is in serious danger by the Islamic regime in Iran

Rayhaneh Jabbari is sentenced to hang for killing her rapist in self defense in Iran

Reyhaneh Jabbari is at risk of imminent execution for having killed a member of the Iranian intelligence services, Morteza Abdolali Sarbandi, a physician, who was attempting to rape her. Her execution verdict has been upheld by the Supreme Court.

Rayhaneh Jabbari is a 26 six year old woman who has been in prison for the last 7 years and is awaiting imminent execution[ by hanging].

Rayhaneh, an interior designer, was speaking on the phone about her work in a coffee shop, a conversation which was coincidentally overheard by Morteza who approached her for professional advice about renovating his office. They then set a date to meet at his office in order to see and discuss Morteza’s renovation project.
On the day of the meeting, Morteza picked up Rayhaneh in his car. On the way to his office, Morteza stopped at a pharmacy, purchased an item (while Rayhaneh waited in the car), got into the car again and drove to his office. After arriving at their destination, Rayhaneh realized that the place did not look like a work place at all as it was a rundown house. Inside the house, Rayhaneh saw two drinks on the table, Morteza went inside and quickly locked the door from inside, put his arms around Rayhaneh’s waist and told her that “she had no way of escaping”. A struggle soon ensued. Rayhaneh trying to defend herself stabbed Morteza in the shoulder and escaped. Morteza died from bleeding.

Lab analysis showed the drinks Morteza intended to serve to Rayhaneh contained sedatives. Regardless, Rayhaneh was arrested. There she was told by the authorities that the murder had been set up [by them] and was “politically motivated”. Nevertheless, Rayhaneh was tortured until she confessed to the murder, after she was given the death penalty which was upheld by the Supreme Court. As a result she is to be executed at any moment.

An interrogator went to the apartment and made a report. At that time Reyhaneh clearly stated to the investigator that she was innocent, that she had met Morteza for business meeting, and that said she killed him only in self defense to stop him from rape.

"The evening I was there, I knew that he wanted to rape me, so because of self defense I stabbed him and escaped," she said.

During a meeting concerning the case at the Criminal Court Branch 74, the family of the victim -- one girl and two boys -- stood up and demanded a "death sentence."

Reyhaneh explained that she had to defend herself: "

Now, any moment it is possible for her to be hanged. Her crime is self defense and she does not deserve to die.
Please do not allow her to be hanged; she is now waiting for our help and support.

NOTE: In Iran men and women, including some minors, face execution everyday for some 131 offenses punishable by death under the fundamentalist Islamic Republic. Some of these crimes include adultery, theft, homosexuality, drug possession and political dissidence. Iran hangs more people per capita than any other country in the world, Since President Rohani's election; there has been a sharp increase in executions. Trials in Iran fall short of International standards and the majority of those hanged did not even have access to a lawyer, jury, or even evidence.

PLEASE DO NOT LET REYHANEH JABBARI BE HANGED.

 SHE CAN BE HANGED IN THE NEXT FEW DAYS.

/secure.avaaz.org/en/petition/